
„Przychodzę, by odpocząć” – teledysk o Kundusi
1 lipca, 2026
Pieśń duchowa: Strofa 22: „Oblubienica wszedłszy utęskniona” – św. Jan od Krzyża | AUDIOBOOK
2 lipca, 2026
Proste życie dzieci Bożych
Philippe de Jésus-Marie OCD
„Masz duszę nadzwyczaj prostą.
Lecz kiedy osiągniesz doskonałość,
to będziesz jeszcze prostsza,
gdyż w miarę jak zbliżamy się do Boga,
wzrasta i nasza prostota”.
Ta krótka, pełna mądrości rada dana siostrze Teresie od Dzieciątka Jezus przez dobrą starszą matkę Febronię zawiera w sobie prawdziwy sekret chrześcijańskiej prostoty. Im bardziej zbliżamy się do Boga, tym bardziej wszystko się upraszcza, ponieważ Bóg jest prosty, nieskończenie prosty. Wybitni teologowie, wielcy mistycy, w miarę jak zgłębiają tajemnicę Boga, ukazują i zachwycają się Jego niewypowiedzianą prostotą. To bardzo często prowadzi ich do milczenia, kontemplacji, która jest również prostym spojrzeniem pełnym miłości.
Na początku zatem jest prostota: zjednoczona, nieskończona doskonałość Boga, pełnia, która przelewa się w komunii trzech Osób. Pomiędzy Ojcem, Synem i Duchem Świętym nie ma żadnego rozdziału, żadnych składników, lecz jest jedność jednego Bytu przekazywanego w miłości. Ojciec wypowiada się cały i niepodzielnie w jednym jedynym Słowie – swoim Synu. Ich wzajemna miłość – Duch Święty – jest jednością: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10, 30).
PROSTOTA CHRYSTUSA
Ponieważ Bóg stał się człowiekiem, nikt nie jest bardziej prosty od Chrystusa. On jest całkowicie i niepodzielnie zwrócony w kierunku Ojca, od którego w każdym momencie otrzymuje siebie. Jego dusza jest prosta – odbija tajemnicę Ojca: „Kto Mnie widzi, widzi także i Ojca” (J 14, 9). Nie ma w Nim najmniejszego śladu egoizmu, który jest źródłem skomplikowania. Jezus jest cały w relacji do Ojca: „Moja nauka nie jest moja, lecz Tego, który Mnie posłał” (J 7, 16). „Poznacie, że JA JESTEM i że Ja nic sam z siebie nie czynię, ale że mówię to, czego Mnie Ojciec nauczył” (J 8, 28). Jezus, jedyne Słowo Boga, które stało się ciałem, może w całej prawdzie wyznać swoje imię Boskie. On JEST tym, który JEST. Po prostu…
NASZE KOMPLIKACJE
Nasze rozproszenie i skomplikowanie rodzą się w miarę oddalania się od Ojca, od Jego boskiej prostoty. Straciliśmy nasz centralny punkt oparcia i w konsekwencji jesteśmy rozproszeni, to znaczy pociągani we wszystkich kierunkach, odwróceni od tego, co istotne, poprzez troski tego świata i niespokojne przejęcie się własnym ciasnym „ja”. Nasze życie, gdy jest targane na różne strony, traci przejrzystość zamierzoną przez Boga. Stajemy się dwulicowi: podwójne serce, podwójne wargi, podejrzliwe spojrzenie. Przywdziewamy różne maski, a sprzeczne interesy przenikają się i ścierają. Ileż zmęczenia, bólu, podczas gdy „tylko jednego potrzeba”: życia w swojej głębi, które jest proste pod spojrzeniem Boga.
Komplikacja nie jest czymś zewnętrznym. To grzech zamyka nas i skupia na sobie, w ten sposób tworzy w nas „wyrwę”, w której kryją się: egoizm, złośliwość, strach, wątpliwość, wyrachowanie, czyli to wszystko, co wprowadza zamęt w nasze życie. Nasza dusza jest jednak stworzona na obraz i podobieństwo Boga i jako taka pozostaje prosta w swojej pierwotnej przejrzystości, gdyż jest powołana do odzwierciedlania piękna prostoty Trójcy Świętej. Autentyczne życie duchowe musi zawierać w sobie poryw prostoty, który jest powrotem do prawdziwego centrum, do głębokości serca tam, gdzie mieszka Święta Trójca. To jest jedyny cel, kierunek, który skupia wszystkie siły człowieka, prowadząc je do Boga.
POZWOLIĆ SIĘ UPRASZCZAĆ
Powrót do głębokości serca przekracza oczywiście środki naszej zranionej natury. Nie chodzi zatem o kwestie techniki koncentracji, ale o wewnętrzne przyzwolenie na przyciąganie się przez Zbawiciela obecnego w nas samych, innymi słowy: o życie naszym chrztem. Wiara, nadzieja, miłość – cnoty teologalne otrzymane na chrzcie świętym – wprowadzają nas na drogę prostoty, jednocząc nasze władze, myśli, uczucia wokół Tego, który nas stwarza i zbawia w każdym momencie. Wiara jest prostym spojrzeniem, które we wszystkim pomaga nam rozpoznać dzieło Boże. Nadzieja jest porywem, który odciągając nas od wszystkiego, co rozprasza, upraszcza nasze działanie, czyniąc nas bardziej wrażliwymi na Boga i jego radość, i sprawia, że bardziej opieramy się na łasce Bożej. Miłość jest spoiwem, które jednoczy nasz cały byt wokół Jedynego Potrzebnego: Miłości, która jest w Bogu i jest Bogiem.
„Prostota to nic innego jak akt miłości czystej i prostej, która ma tylko jeden cel: osiągnięcie miłości Bożej. Nasza dusza jest prosta, kiedy nie mamy żadnego innego dążenia we wszystkim, co czynimy” (św. Franciszek Salezy).
Być prostym dla chrześcijanina oznacza żyć życiem Chrystusa otrzymanym na chrzcie świętym: życiem dzieci Bożych. Wszystkie autentyczne przejawy prostoty (wiarygodność motywów i czynów, pokora, zapomnienie o sobie) są promieniowaniem tej głębokiej postawy, która prowadzi wszystkich do radości z otrzymywania siebie od Ojca i pragnienia, by kochać i służyć.
„Święta prostota to niezmienna wola poszukiwania zawsze tego samego dobra. Taki był Hiob: «mąż prosty, prawy i bogobojny». Prostota to, ściślej mówiąc, wola na wskroś zwrócona ku Bogu, która nie prosi Boga o nic innego jak tylko o jedną jedyną rzecz i szuka jej z zapałem, rezygnując z ambitnego mnożenia celów i rozdrabniania się w tej epoce. Na poziomie sposobu życia prostota jest także prawdziwą pokorą, która jako cnota przywiązuje więcej wagi do świadectwa sumienia niż do własnej reputacji” (Guillaume de Saint-Thierry).
ŻYCIE CAŁKIEM PROSTE
Nasza codzienność, niezależnie od różnych obowiązków, spraw, trosk, może być naznaczona prostotą. Owoc pokory jest znakiem życia, które dotarło do rozpoznania Jedynego Potrzebnego. Pokora pomaga nam odkryć naszą prawdziwą tożsamość dzieci Bożych i wszystko (nasze emocje, talenty, dzieła itp.) umieścić w wielkim projekcie miłości, jaką Bóg ma do nas. Wówczas każde wydarzenie, aktywność, decyzja stają się okazją do wzrastania w prostocie. Wystarczy w ufności przyjąć nasze życie, nas samych jako dar od Ojca i prosić Ducha mądrości, by nam pomagał w tym życiu odnajdować wolę Bożą. By wszystko na nowo złożyć w tym wielkim nurcie miłości, który pochodzi od Boga i z powrotem wiedzie nas do Niego:
„Bóg czyni ludzką wolę prostszą, redukując ją do jednego celu, do jednego przedmiotu, do jednego pragnienia: do wypełnienia woli Bożej. Dusza nie jest już utrudzona tysiącem pragnień, trosk, niepokojów, jak to było wcześniej. Jej uczucia skupiają się w jednym: kocha wszystko to, co powinna kochać – rodziców, męża, dzieci, przyjaciół – ale kocha ich wyłącznie w Bogu i taką samą miłością, jaką ma dla Boga. Nie wie już, czy coś kocha, bo jej wola zespoliła się z wolą Boga, a Bóg pragnie dla niej w każdej chwili tego, czego najbardziej jej potrzeba. W taki właśnie sposób jej uproszczona wola znajduje swój odpoczynek i swoje centrum w woli Boga” (Jean Grou SJ).
tłum. Piotr Hensel OCD







