
Harmonia Głębi: projekt muzyczno-kontemplacyjny (14-15 października 2026)
21 października, 2026
Pieśń duchowa: Strofa 38: „Tam mi okażesz” – św. Jan od Krzyża | AUDIOBOOK
22 października, 2026
Bóg nie potrzebuje nikogo
Bartosz Szpara OCD
Święta Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza powiedziała kiedyś, że Bóg nie potrzebuje nikogo.
Jeśli masz przeświadczenie, że Bóg ma specjalnie dla ciebie jakąś misję do spełnienia na tym świecie i bez ciebie się nie obejdzie, to muszę cię pozbawić złudzeń. Trzymaj się mocno: naprawdę Bóg nie potrzebuje nikogo. Gdyby potrzebował – nie byłby Bogiem. Wszystko może uczynić sam – i zrobi to najlepiej! Skoro Bóg jest Bogiem, to jest doskonały, najlepszy, najwspanialszy i niczego Mu nie brakuje. Bóg niczego i nikogo nie potrzebuje.
Czy to prawda? Czy mam rację? Czy Bóg nie powołuje niektórych ludzi do szczególnych zadań w historii? Skoro Bóg nie potrzebuje nikogo, to czy nie potrzebuje też księży, nie potrzebuje zakonnic, zakonników, nie potrzebuje misjonarzy?
W zasadzie… nie, nie potrzebuje. Może brzmi to dla ciebie jak bluźnierstwo. Może czujesz się, jakbyś dostał z otwartej dłoni w twarz. Czy to znaczy, że kapłaństwo i sakramenty są nam zbędne? Czy z tego wynika, że modlitwa zakonnic i zakonników na całym świecie, trwająca nieustannie, jest bez sensu? Czy w takim razie misje też już się przedawniły?
Wprost przeciwnie. One są nam absolutnie niezbędne – tyle że nie z takiego powodu, jak nam się wydaje. Sakramenty, modlitwa i misje nie są potrzebne Bogu, żeby On mógł funkcjonować. One są potrzebne nam, żebyśmy potrafili przyjąć Jego miłość. Bóg nie potrzebuje księdza, by „dokarmiać się” naszą obecnością na mszy; to my potrzebujemy księdza, by otrzymać Życie. Bóg nie potrzebuje modlitwy karmelitanek, by dowiedzieć się, co słychać na świecie; to świat potrzebuje ich modlitwy, by nie utonąć w egoizmie.
Doskonale rozumiała to Mała Teresa. Historia ta jest opowiedziana we wspomnieniach zebranych przez nowicjuszki klasztoru w Lisieux. Kiedyś jedna z nich mówiła do św. Teresy od Dzieciątka Jezus, że ta musi być bardzo szczęśliwa, będąc wybraną do wskazywania „drogi dziecięctwa”. Święta odpowiedziała tak: „Dlaczegóż miałoby to mnie uszczęśliwiać? Dlaczego miałabym pragnąć tego, żeby Bóg posługiwał się raczej mną niż kim innym? Mniejsza o narzędzie, byleby Jego królestwo umacniało się w duszach. Zresztą On nie potrzebuje nikogo”.
Chyba każdy lubi poczucie wyjątkowości. To zupełnie normalne, że sprawia nam radość, gdy ktoś nas doceni, pochwali czy powie komplement. Dlatego w pierwszym odczuciu może dziwić reakcja Teresy. Ona jednak, w swej głębokiej pokorze i miłości do Boga, chce przede wszystkim wskazywać na Niego. Nie mówi w fałszywej skromności, że mała droga to głupstwo, że to nic takiego – jak nieraz my reagujemy, gdy chwalą nas za nasze talenty czy dokonania. Teresa nie zaprzecza, że Bóg się nią posługuje. Wie przecież i rozumie, że to Bóg jest w nas „sprawcą i chcenia, i działania zgodnie z Jego wolą” (Flp 2, 13), a także zna naukę Jezusa: „Ja jestem krzewem winnym, wy – latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić” (J 15, 5).
Bóg chciał się posłużyć Teresą, mimo że nie musiał i nie potrzebował. Nie było również tak, że Bóg posłużył się nią do przekazania „drogi dziecięctwa” bez jej zgody i woli. Bóg zechciał, aby św. Teresa odkrywała przed innymi Jego tajemnice i wielką, ojcowską miłość, a Teresa – jako służebnica Boga, a przede wszystkim Jego ukochana córka – zechciała w tym uczestniczyć i zrealizować swoje powołanie.
Tu widoczna jest wielka wolność i miłość Stwórcy, który chce dzielić się ze swoimi stworzeniami. Nie musi, nie potrzebuje, ale chce! Nie potrzebuje nas, ale pragnie dzielić się z człowiekiem samym wysiłkiem drogi.
Co daje większą satysfakcję: wieloletnie wyrzeczenia, treningi i coraz trudniejsze wyprawy górskie, aby w końcu zdobyć Mount Everest, czy może wlot helikopterem na sam szczyt? Widoki te same, ale różnica zasadnicza. Podobnie jak himalaistom towarzyszą szerpowie niosący znaczną część ekwipunku, tak Bóg towarzyszy nam.
Każdy ma swój szczyt świętości. Teresa odkryła i wybrała „windę”: ramiona Jezusa, które wyniosły ją na sam wierzchołek nie ze względu na jej umartwienia i heroiczne czyny, ale ze względu na jej dziecięcą ufność i słabość.
Obraz ten może sugerować całkowitą bierność Teresy, jednak jej winda nie jedzie pusta. Sakramenty to nic innego jak drzwi do tej windy. Modlitwa to oddychanie w jej wnętrzu, a misje to zapraszanie innych, by wsiedli razem z nami. Winda Teresy to nie darmowy bilet dla leniwych – to najtrudniejsza, codzienna zgoda na to, by przestać udowadniać Bogu, jak bardzo jesteśmy Mu potrzebni, a zacząć z zachwytem przyjmować to, jak bardzo On chce nas kochać.






